Σας
καλωσορίζουμε στο όνειρό σας. Ο Ήλιος,
οι θεοί, οι μύθοι, ή ιστορία, οι
θάλασσες, η παράδοση, οι άνθρωποι, οι
πόλεις και τα χωριά, σας περιμένουν εδώ
και αιώνες...
Main cities, Culture, Museums, Monuments, Archaeological Sites, World heritage Sites, Events, Festivals, Beaches, Cruises, Wine Roots, Olive Roots, Agro tourism, Farms, Wineries, Mountains, Forests, Rivers, Lakes, Caves, Canyons, Volcanoes, Religion, Churches, Monasteries, Religious Sites, Scuba diving, Water Skiing, Wakeboarding, Land Sports, Horseback Riding, Cycling, Recipes, Regional Cuisine, Traditional Products, country products, travel, accommodations, villas, real estate...
Μύθοι,
θρύλοι και παραδόσεις για την Παναγία τη Χρυσοπηγή Σίφνου...
Το μοναστήρι, που
είναι πλέον ανενεργό
και τα κελιά του
διατίθενται για
διαμονή στους
επισκέπτες, δεσπόζει
πάνω στο μικρό
ακρωτήρι που χωρίζει
στα δυο τον όρμο του
Φάρου.
Χτίστηκε το 1615 για
να στεγάσει την
εικόνα της Ζωοδόχου
Πηγής την οποία
έσωσαν οι ψαράδες
από τη θάλασσα.
Η πρόσβαση είναι
πολύ εύκολη και
αρκεί να
ακολουθήσεις το
δρόμο προς την
παραλία του Πλατύ
Γιαλού και να
στρίψεις αριστερά
όταν δεις την
πινακίδα. Ο δρόμος
είναι εξαιρετικός
και το τοπίο σίγουρα
θα σε εντυπωσιάσει.Η Παναγία η
Χρυσοπηγή είναι η
πολιούχος της Σίφνου
και εορτάζει την
ημέρα της Αναλήψεως,
40 μέρες μετά το
Πάσχα, με
μεγαλειώδεις τελετές
και πανηγύρια στα
οποία συμμετέχει
σύσσωμο το νησί.
Στο
βράχο που είναι η
Παναγία η Χρυσοπηγή
τα πολύ παλιά χρόνια
ήταν κουρσάροι που
γύριζαν και έκλεβαν
τα νησιά.
Ενα
βραδινό πήγαν
κάποιες κυρίες να
ανάψουν την Παναγιά,
αλλά μόλις πλησίασαν
στην εκκλησία είδαν
ότι κοιμούνται μέσα
κουρσάροι. Η μια
άρχισε να λέει στην
άλλη ότι πρέπει να
μπουν να ανάψουν τα
καντήλια που ήταν
σβηστά.. Φοβόντουσαν
όμως πολύ , αλλά μια
απ’ όλες είπε: «Εγώ
λέω να κάνουμε το
σταυρό μας να μην
αφήσουμε τη χάρη της
σβηστή.» Ετσι και
έγινε Βγαίνοντας
όμως ξύπνησαν
οι κουρσάροι και
τις κυνηγούσαν να
τις σκοτώσουν,αλλά η
Παναγία μας που
είναι πάντα κοντά
μας έκανε το θαύμα
της. Σκίστηκε ο
βράχος στα δύο και
έμειναν οι κουρσάροι
από τη μια μεριά και
οι χριστιανές
τρέχοντας σώθηκαν.
Θαύμα
αναμφισβήτητο
χαρακτηρίζει ο
συγγραφέας της
ιστορίας και
των θαυμάτων της
Παναγίας Χρυσοπηγής
αείμνηστος Θεοδόσης
Σπεράντσας και το
περιγράφει με τούτα
τα λόγια.«Όπως όλοι
θυμούνται επί
συναπτά έτη (1926
και εξής) το νησί
καταστρέφεται.
Πίτουρα
δηλητηριασμένα,
πετρέλαια, φλογοβόλα
και συνεργεία
καταστροφής της
ακρίδας όλα
αποδεικνύονται
ανίσχυρα και η
απελπισία έχει
καταλάβει όλους
γιατί η κατάσταση
είναι φοβερή για την
παραγωγή και τους
κατοίκους.
Μέσα στη
γενική αυτή
απελπισία και
απόγνωση μια γυναίκα
από τα Εξάμπελα είδε
στον ύπνο της την
Παναγία τη Χρυσοπηγή
και της είπε: Άκουσε
τι θα σου πω και να
πας να το πεις σε
όλους. Οι ακρίδες
που πολεμούνε δε θα
φύγουν ποτέ αν δε με
βγάλουν Εμένα στη
μέση , να με
γυρίσουν σε όλο το
νησί και να κάνουνε
λειτουργία και
αγιασμό.
Τότε θα
σηκωθούν οι ακρίδες
και θα φύγουν.
Σήκωσε τα χέρια η Παναγία
ψηλά και έλαμψε όλο
το σπίτι. Το όνειρο
αυτό το μετέφερε
στον Αρχιερατικό
Επίτροπο και σε
λίγες μέρες έγινε
πάνδημη λιτανεία. Με
κατάνυξη και
ευλάβεια γυρίστηκε η
εικόνα σε όλα τα
χωριά της Σίφνου.
Την άλλη ημέρα της
λιτανείας δεν υπήρχε
ούτε ίχνος ακρίδας
στο νησί.
Έκανε
φτερό τη νύχτα και
πνίγηκε όλη. Γέμισαν
όλοι οι ανατολικοί
γιαλοί ακρίδα
πνιγμένη που την
έβγαζαν τα κύματα.
Τέτοιο θαύμα δεν το
άφησαν να λησμονηθεί
και το γιορτάζουμε
κάθε χρόνο της
Αναλήψεως.»
http://dim-sifnou.kyk.sch.gr
Η Μονή του
Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο αποτελεί ίσως το
σημαντικότερο μοναστηριακό συγκρότημα του Αιγαίου Πελάγους.
Ιδρυτής της μονής
υπήρξε ο όσιος
Χριστόδουλος (1088),
ο οποίος με
χρυσόβουλλο του
Αλεξίου Α΄ Κομνηνού
έλαβε το νησί της
Πάτμου απαλλαγμένο
από φορολογικές
υποχρεώσεις.
Xτισμένη στην κορυφή
βουνού, προφανώς στη
θέση του ναού της
Aρτέμιδος και μίας
παλαιοχριστιανικής
βασιλικής, η μονή
περιβάλλεται από
ακανόνιστο ορθογώνιο
αμυντικό περίβολο
που χρονολογείται
από το τέλος του
11ου αι. μέχρι τον
17ο αι.
Το καθολικό της
μονής ανήκει στον
τύπο του
σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο και
μάλιστα στην
παραλλαγή του
τετράστυλου.
Προσθήκες,
επεμβάσεις και
τροποποιήσεις
πραγματοποιούνταν
κατά διαστήματα στον
κεντρικό πυρήνα έως
ότου λάβει το
μοναστήρι την τελική
του μορφή, σύμφωνα
με τις επιταγές των
οικοδομικών
προγραμμάτων κάθε
εποχής.
Aπό τη
βυζαντινή περίοδο
διατηρούνται το
καθολικό, η τράπεζα,
η εστία και τα
κελλιά. Δεν είναι
βέβαιη η χρονολόγηση
των βοηθητικών
χώρων, όπως το
μαγκιπείον, το
μυλωνείον, το
δοχείον, το ωρείον
κλπ.
Το καθολικό της
μονής διασώζει
τοιχογραφικό
διάκοσμο των αρχών
του 17ου αι., ενώ
στο παρεκκλήσι της
Παναγίας, στη νότια
πλευρά του
καθολικού, ο
ζωγραφικός διάκοσμος
χρονολογείται στις
τελευταίες δεκαετίες
του 12ου αι.
Την
ίδια εποχή και λίγο
αργότερα
τοιχογραφήθηκε η
τράπεζα της μονής, η
οποία βρίσκεται στη
βορειοανατολική
γωνία του καθολικού.
Tα κελιά είναι
παρατεταγμένα στη
νότια πλευρά του
οχυρωματικού
περιβόλου. Στη μονή
υπάρχουν επίσης
παρεκκλήσια των
μεταβυζαντινών
χρόνων : του Aγίου
Bασιλείου, του Aγίου
Nικολάου, του Tιμίου
Σταυρού, του
Προδρόμου, των Aγίων
Aποστόλων (1603).
Δύο μικρότερα
βρίσκονται έξω από
τον περίβολο της
μονής : του Aγίου
Γεωργίου και του
Aγίου Oνουφρίου
(1611).
Περίφημη θεωρείται η
πλουσιότατη
Βιβλιοθήκη του
μοναστηριού και η
Συλλογή των
κειμηλίων του, τα
σημαντικότερα
δείγματα της οποίας
μπορεί να θαυμάσει
κανείς στο
επισκέψιμο σκευοφυλάκιο.
Μαστιχοχώρια, μεσαιωνικοί οικισμοί στη Νότια Χίο...
Η
Μαστίχα, όπως ήταν
φυσιολογικό, έδωσε
το όνομα της στους
μεσαιωνικούς
οικισμούς στη Νότια
Χίο που
περιγράφονται ως
Μαστιχοχώρια. Αυτή
είναι η κοινή
ονομασία των χωριών
της νότιας Χίου,
γιατί μόνο εκεί
ευδοκιμεί ο
Μαστιχοφόρος σχίνος...
...που η
εκμετάλλευση του
μέχρι και σήμερα
αποτελεί την κύρια
πηγή εισοδήματος για
τους κατοίκους της
περιοχής. Η ίδρυση
των οικισμών
χρονολογείται από
την Βυζαντινή
περίοδο, όμως στα
χρόνια της
Γενουατοκρατίας(1346–1566),
οπότε και
συστηματοποιείται η
καλλιέργεια της
Μαστίχας,
παίρνουν την
οριστική τους μορφή
και παρά τις φθορές
και τις καταστροφές
που έχουν υποστεί
στο πέρασμα των
αιώνων εξακολουθούν
να αποτελούν μνημεία
πολιτιστικής
κληρονομιάς.
Σκοπός
της ίδρυσης και
οργάνωσης των χωριών
ήταν η συστηματική
εκμετάλλευση του μονοπωλιακού προϊόντος της Μαστίχας. Για την
προστασία των
χωρικών από τους
επιδρομείς που
μάστιζαν το Αιγαίο
τους μεσαιωνικούς
χρόνους οι θέσεις,
των χωριών, ήταν
αθέατες από τη
θάλασσα, η διάταξη
των οικισμών είχε
φρουριακή μορφή και
σε όλους
παρατηρούνται κοινά
χαρακτηριστικά στην
πολεοδομική
συγκρότηση: έχουν
κλειστό τετράπλευρο
σχήμα και τα
τελευταία προς τα
έξω σπίτια
σχηματίζουν
περιμετρικά το
αμυντικό τείχος.
Στο
κέντρο των οικισμών
υπήρχαν ψηλοί
ορθογώνιοι πύργοι
και μικρότεροι
κυλινδρικοί στις
γωνίες του τείχους . Οι δρόμοι δεν
ακολουθούν
γεωμετρικές χαράξεις
και η είσοδος στους
οικισμούς ήταν
δυνατή μόνο από μία
πρόσβαση.
Τα σπίτια
ακολουθούν ως προς
την οργάνωση των
χώρων τους τις ίδιες
αρχές αλλά παρόλαυτα
εμφανίζουν ποικιλία.
Είναι λιθόκτιστα με
ισόγειο και έναν
όροφο και οι χώροι
τους καλύπτονται από
ημικυλινδρικούς
θόλους(γέρματα).
Στο
ισόγειο ήταν οι
στάβλοι και οι
αποθήκες για τα
γεωργικά προϊόντα ,
ενώ στον όροφο τα
δωμάτια κατοικίας,
που αναπτύσσονταν
γύρω από ένα
κεντρικό υπαίθριο
χώρο , το «πουντί» ,
που χρησίμευε για
τον λιασμό και τον
αερισμό του ορόφου.
Τα δώματα των
σπιτιών ήταν σχεδόν
στο ίδιο ύφος , έτσι
ώστε να γίνεται
εύκολη η διαφυγή των
κατοίκων σε
περίπτωση κινδύνου ,
από σπίτι σε σπίτι.
Σήμερα, Μαστίχα
παράγουν 24 χωριά τα
οποία είναι
χαρακτηρισμένα ως
παραδοσιακοί ή
διατηρητέοι οικισμοί
από το Ελληνικό
Υπουργείο
Πολιτισμού.
Τα χωριά
αυτά είναι: ο Άγιος
Γεώργιος, τα Αρμόλια,
οι Βαβύλοι, η Βέσσα,
το Βουνό, η Ελάτα, η
Έξω Διδύμα, το
Θολοποτάμι, τα
Θυμιανά, η Καλαμωτή,
η Καλλιμασιά, ο
Καταρράκτης, το Λιθί,
η Μέσα Διδύμα, τα Μεστά, το Μυρμήγκι,
τα Νένητα, το Νεχώρι,
οι Ολύμποι, η
Παγίδα, τα Πατρικά,
το Πυργί και τα
Φλάτσια.
Ζητάμε
οπωσδήποτε την επιστροφή των γλυπτών της Αφαίας...
Ολοκληρώνονται φέτος
200 χρόνια από τις
ανασκαφές στην
Αίγινα που έφεραν
στο φως τον γλυπτό
διάκοσμο του ναού
της Αφαίας. Η
Γλυπτοθήκη του
Μονάχου, στην οποία
βρίσκονται τα
ευρήματα, ετοιμάζει
μια μεγάλη έκθεση.
Ήταν την άνοιξη του
1811, πριν από
διακόσια ακριβώς
χρόνια, όταν ο
ξεπεσμένος Γερμανός
βαρόνος Carl Haller
von Hallerstein και
ο Βρετανός
αρχιτέκτονας Charles
Robert Cockerell
έμπηγαν τις σκαπάνες
τους στο μαλακό χώμα
της Αίγινας, ανάμεσα
στις ανεμώνες, στο
λόφο της Αφαίας.
Η
σκαπάνη συνάντησε
μια μέρα μια αρχαία
κεφαλή. Αυτό ήταν.
Επρόκειτο για μια
σπουδαία ανακάλυψη
της εποχής, οι δυο
αρχαιοδίφες έφεραν
στο φως τον γλυπτό
διάκοσμο των δύο
αετωμάτων του
αρχαίου ναού της
Αφαίας Αθηνάς με
παραστάσεις από τον
τρωικό πόλεμο.
Ένα
απαράμιλλο τεκμήριο
της αρχαίας τέχνης
στο πέρασμα από την
αρχαϊκή στην
κλασσική περίοδο. Τα
παλιότερα μάλιστα
γλυπτά του δυτικού
αετώματος που
χρονολογούνται την
πρώτη δεκαετία του
5ου αιώνα έχουν
ακόμα σαφέστερο στα
χείλη το αρχαϊκό
μειδίαμα και την
ακαμψία της
παλιότερης τέχνης.
Τα γλυπτά του
ανατολικού
διαζώματος από τη
δεύτερη δεκαετία του
5ου αιώνα έχουν
κιόλας στους μυς τη
νευρικότητα και την
πλαστικότητα της
κλασσικής περιόδου.
Τα γλυπτά
αυτά που έμειναν
στην ιστορία ως οι
Αιγινήτες κόσμησαν στο Μόναχο τη
Γλυπτοθήκη που
η ΑΣ επιθυμία του
Λουδοβίκου Ι της
Βαυαρίας ο πολύς Leo
von Klenze. Εκείνη
την ημέρα των
εγκαινίων το 1830 οι
εκλεκτοί
προσκεκλημένοι του
βασιλέως δεν
θαύμασαν μόνο τα
τμήματα των
ευρημάτων, όπως τα
είχε φέρει στο φως η
σκαπάνη, αλλά πλήρη
γλυπτά, συμπληρωμένα
με μάρμαρο Καράρας
από τον μέγα
νεοκλασικό γλύπτη
της εποχής, τον Δανό
Bertel Thorvaldsen.
Και έτσι
συμπληρωμένα
συνέχισαν να
εκτίθενται μέχρι το
1940, οπότε η
Γλυπτοθήκη του
Μονάχου έκλεισε.
Όταν ξανάνοιξε το
1963 τα αρχαία
γλυπτά είχαν
καθαρθεί από τις
προσθήκες του
Thorvaldsen, έκτοτε
τα νεώτερα αυτά μέλη
παραμένουν περιττά
και καταχωνιασμένα
στα υπόγεια του
μουσείου.
Γιατί τη
θυμηθήκαμε αυτή την
ιστορία; Μα γιατί
φέτος τον Απρίλιο,
200 χρόνια μετά τις
περίφημες εκείνες
ανασκαφές στην
Αφαία, η Γλυπτοθήκη
του Μονάχου
προετοιμάζει
πυρετωδώς μια
εντυπωσιακή έκθεση.Η
επιστροφή των
γλυπτών των
αετωμάτων – των
λεγόμενων
«Αιγινητών» του
Ναού της Αφαίας – από την
Γλυπτοθήκη του Μονάχου, έχει
αποκτήσει πλέον
μεγάλα ερείσματα και
από τη διεθνή κοινή
γνώμη και από την
εξέλιξη στο χώρο του
ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
Ζητάμε
οπωσδήποτε την
επιστροφή των
γλυπτών της
Αφαίας.Έχουμε βέβαια
επίγνωση των
δυσκολιών του
εγχειρήματος.Χρέος μας
όμως είναι, να
πείσουμε όλους τους
εμπλεκόμενους για το
τεράστιο αυτό
πρόβλημα και να
δεσμευθούμε ότι δεν
θα υποστείλουμε τη
ΣΗΜΑΙΑ της
ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ.